اصول پریسکه (علیرضا خسروی)

پریسکه :     ” آری”  یا   “خیر”

براستی که پریسکه باید باشد یا اینکه

” بودن یا نبودنش فرقی نمی کند”

این سؤالی ست که  باید با دلیل و منطق به آن پاسخ داد

البته به دور از هر گونه تعصب.

پریسکه چیست ؟

در پاسخ باید گفت که پریسکه ، گونه ای جدید از شعر است که میتوان آنرا

در یک فصل(مصراع) و نهایتا در چهار فصل(مصراع) سرود

پریسکه میتواند سپید و نیمایی هم باشد

موزون و مقفی هم می تواند باشد البته به شرطی که تساوی عروضی در فصلها نباشد

بنیان گذار شعر پریسکه جناب استاد بهرهی بزرگ هستند

پریسکه ، همان نقطه ی عطف پایانی در آخرِ شعر سپید است

که در بطنِ خود ، خلاصه و چکیده ای از شعر سپید را جای داده است پریسکه نقطه ی مقابلِ شعر سپید نیست بلکه کامل کننده ، دوست و همراهِ شعر سپید است

و آنجا که طولانی شدن شعرِ سپید، صبر خواننده را لبریز میکند، شعر پریسکه می تواند به عنوان یک بازدارنده ی مثبت ، عمل کند.

 

نقطه ی پایانِ سپیدی ها نیست

 

پریسکه ای که

 

“نقطه ی عطفِ پایانی”

 

در آخرِ شعرِ سپید است

 

پریسکه((علیرضا خسروی))

 

با توجه به گرفتاریها و خستگی های موجود در زندگی شهری باید قبول کرد که دیگر رغبت و تمایل

زیادی به خواندنِ اشعار بلند نیست. ذهنها  و بدنهای خسته ، دیگر به دنبال خلاصه ها و مفیدها میگردند و اینجاست که شعر پریسکه با خلاصه گوییِ مفیدش می تواند خیلی از این ذهنها و تن های خسته را جذبِ کوتاه نویسیِ خود کرده و مایه ی آرامش جانها گردد

دوستانی که علاقه مند به سرودن شعر پزیسکه هستند باید بدانند که

(پریسکه شعری است کوتاه ولی کوچک نیست)

 

تن پوشِ چهار فصل است

 

پریسکه ای که

 

عطر وُ رنگ فصلها را

 

در پیراهن چهار فصلش دارد

 

 

پریسکه((علیرضا خسروی))

و سرودن شعر پریسکه نه تنها آسان نیست بلکه بسیار هم کار دشواری ست  .در شعر سپید دست شاعر ، باز است و با توضیحات زیاد می تواند که منظورش را به خواننده برساند ولی در شعر پریسکه این کار با توجه به محدودیتی که در سرودن شعر ، آن هم نهایتا  در چهار خط داردهمین محدودیت ،کار رابرای شاعر بسیار مشکل می کند

چون که یک دنیا مفهوم را باید حد اکثر در چهار فصل( مصراع) خلاصه نماید که این واقعا کار دشواری است اما شدنی.دوستان ،سرودن شعر پریسکه در ابتدای امر،مشکل به نظر می رسد اما با تمرین و مطالعه ، کم کم  این نوع شعر گفتن ،ملکه ی ذهن می گردد و  سرودن آن ، آسان تر می گردد

آری ، سرودن یک پریسکه ی ناب ، مثل سرودن هر شعرِ نابِ دیگری مستلزم مطالعه ، تمرکز و تمرینِ بسیار است

باید بدانیم که” پریسکه با یک متن ادبی ، تفاوتهای  بسیاری دارد”

“متن ادبی هبچ شباهتی به شعر ندارد”

در پریسکه حتما باید “یک تمام کننده” باشد به عبارتی خواننده باید یک نتیجه گیری در پایان شعر داشته باشد .پریسکه باید چنان قوی ، روان ، و دارای تصویرهای روشن و شفاف باشد که خواننده را  بعد از خواندن پریسکه ، به تفکری عمیق وا دارد

دوستان ، پریسکه باید چنان جرقه( آتشی) در ذهن خواننده ایجاد کند که ذهن خواننده را ساعتها در گیر معنای شعری اش کند البته پیچیدگی در پریسکه نباید به صورتی باشد که ذهنِ خواننده را کلافه کند .دوستان واقعیت این است که رسیدن به حد کمال در هر چیزی مستلزم تلاشِ بسیار است

بنده نیز هنوز در ابتدای راه هستم

دوستان و اساتیدِ عزیزم ، این نکات را در سرودنِ شعر پریسکه مد نظر داشته باشیم

۱ توکل به خدا

۲بایستی که تا حد امکان از توضیحات اضافی پرهیز نمود

۳”تصویر سازیِ روشن”  در ذهنِ خواننده ، بسیار مهم است

پریسکه ای که تصویر روشن و واضحی ندارد ذهن خواننده را خسته می کند

۴با بالا بردن سطح مطالعات ، گنجینه ی واژگان ذهنی را غنی تر کنیم

۵ با عشق ، پریسکه بسراییم

تنها ، شعری که با قلمِ دل سروده شود بر دلها می نشیند

۶تا حد امکان از بکار بردن فعلهای تکراری در چهار مصرع پرهیز کنیم

مگر اینکه ساختار پریسکه به صورتی باشد که مجبور به این کار باشیم

۷ پریسکه نباید نقطه چین ، و  واژه ی تکراری داشته باشد

۸ ویرگول یا کاما و “و” در صورتی میتواند تکرار شود

که در تمامی بندها در هر بند یکبار تکرار شود

۹ در  صورتی که فعل مورد استفاده حالت محاوره ای پیدا کند

باید فعل دیگری را هم به آن اضافه کنیم

مثلا  :  “شده”  باید  “شده است” باشد  تا حالت محاوره ای نداشته باشد

۱۰ ممارست و تمرین مداوم

درودها و هزاران درود بر پدرِ پریسکه “جناب آقای استاد بهرهی بزرگ”

و همچنین سرکار خانم هانیه حسن زاده گرامی بانوی اول پریسکه گیلان

و دیگر اساتید ارجمند و بزرگوار

به راستی که  ” پریسکه ” آری

(پریسکه هایی  ناب تقدیم به شما اساتید بزرگوار)

 

 

ساکنان خیمه های انتظار

عاقبت یک سال عاشورا

عباس

با آب می رسد

((جناب آقای استاد علیرضا بهرهی بزرگ))

پدر بزرگوار و فرهیخته ی شعر پریسکه

 

____________________________________________

 

به نام خدا

 

تعصب   ” آری” یا  “خیر”

به راستی این گونه تعصبهای شدیدی که بعضی از دوستان در جنبه های مختلف زندگی

از خود نشان می دهند “مخرب” است یا “سازنده” ؟

در این که انسان باید در تمام امور کمی تعصب داشته باشد حرفی نیست

چون این گونه تعصبهای متعادل (البته بدون تخریب دیگران) می تواند یکی از عواملِ

پیشرفت باشد ولی تعصبی که جنبه ی تخریبی به خود بگیرد نه تنها سازنده نیست

بلکه عامل سقوط است برای خود شخص و دیگران.

“ذهنهای فرهیخته و  آزاد اندیش ، همیشه از تعصبهای بی جا فاصله گرفته اند”

تعصب ،گونه های مختلفی دارد و یکی از این گونه های مخرب ، تعصب در یک نوع  سبکِ شعری است

این گونه تعصبها ی شعری به واقع شاعر را تا بدانجا می کشاند که از روح لطیف شعری

او را جدا ساخته و تمام ذهن او را در کالبدی تیره و تار قرار می دهد

و شاعر دیگر آن لطافت روحی و حتی رفتاری خود را از دست می دهد و تبدیل به یک بولدوزرِ

مخرب روحی و عاطفی می گردد.که نه تنها دیگر اشعارش به دل نمی نشیند

بلکه بودنش در هر جا ، مساوی است با القاء افکار منفی. این گونه از شاعران متعصب شاید در

ابتدا طرفدارانی پیدا کنند ولی با گذشت زمان ،خیلی از طرفداران این شاعران متعصب ، از آنها

روی بر می گردانند

“چون که ذات پاک آدمی با تعصبهای بی مورد مخالف است”

و به واقع خیلی از این شاعران متعصب ، از مجامع شعری طرد می شوند و دچار تنهایی می گردند. به راستی که تمام سبکهای شعری زیبا هستند و قابل احترام

و این مهم نیست که شاعر در چه سبکی شعر بگوید

بلکه مهم این است که شاعر ، در هر سبک شعری که شعر می سراید ، اشعارش به دل بنشیند

و به واقع ، مهم این است که شاعر در هر سبکِ شعری ، حرفی نو برای گفتن داشته باشد

 

“شعر پریسکه ”

یکی از سبکهای جدید و بسیار زیبای شعری  است “با تفکر و اندیشه ای نو”

که در همین مدت چند سال توانسته است که شاعران زیادی را جذب و پرورش دهد

و دلهای زیادی را عاشق کند و به واقع “دلهای زیادی را به خدا نزدیکتر کند”

و چه بسیارند اساتید بزرگ و مشهوری که در کنار سبکهای دیگر شعری که سالها

در آن زحمت کشیده اند ، به شعر پریسکه هم روی آورده اند

دوستان به راستی که سبک شعری مهم نیست

بلکه مهم “عاشق شدن به واسطه ی شعر است”

چه از طریق سرودن شعر و چه از طریق خواندن اشعارِ شاعران و اساتید ارجمند

البته  ، به واقع که در بعضی جهات هم ، باید تعصب کامل داشت

مثل تعصب در دفاع از میهن اسلامی مان

تعصبِ مثبت و والایی که شهیدان عزیزِ دفاع مقدس ، رزمندگان گرامی و همچنین جانبازان  محترم در دفاع از میهن اسلامی و شرف و حیثیت ایران داشتند

پس به راستی که:

تعصب مخرب “خیر”

با آرزوی موفقیت برای تمام شاعران و اساتید ارجمند در تمام سبکهای شعری

و همچنین با آرزوی موفقیت روز افزون برای تمام شاعران و اساتید ارجمند در

شعرِ بزرگ و عاشق پرورِ پریسکه .

اشعاری زیبا در سبکهای مختلف شعری

سروده شده توسط بنیان گذار محترمِ شعر پریسکه

تقدیم به شما شاعران گرامی و اساتید ارجمند

 

بسیجی

سبک بالی که پلاکش را هم

با خود نبرد

 

پریسکه:

((جناب استاد بهرهی ))

 

پنجره فولاد خانه ات

بسته ترین درهای جهان را

باز می کند

 

تقدیم به حضرت امام رضا علیه السلام

پریسکه:

((جناب استاد بهرهی ))

 

غصه های دل من سنگین است

که دراین آب صدای دل من

پیچیده است

دل من

ته نشین حوض تنهاییست

لیک آب خوابیده به حوض

ز منم افسرده تر است

 

((از اشعار نیماییِ جناب استاد بهرهی ))

 

آخرین آوازم را

برای تو می خوانم

من گنجشک برفی هستم

و با تمام شدن برفها می روم

شکوفه ها که در آمدند

سهره می شوم

و همراه بهار می رسم

اولین آوازم را

برای تو می خوانم

 

((از اشعار سپید جناب استاد بهرهی ))

 

 

پاینده باشید

((علیرضا خسروی))

(Visited 92 times, 1 visits today)
۳+

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *